New Orleans, Louisiana - Krókódílar og kakkalakkar

Við vorum afar spennt fyrir komu okkar til New Orleans. Seint um kvöld mættum við á gistiheimili sem var sennilega undarlegasti staðurinn sem við gistum á í ferðinni. Um var að ræða stórt hús í miðju íbúðarhverfi þar sem 2-3 hús í bakgarðinum voru líka nýtt sem gistiaðstaða. Það mætti segja að þetta hafi verið eins og kommúna. Þarna var ungt fólk frá öllum heimshornum og mikið djamm í gangi.

Stoppið var stutt en við náðum að sjá slatta af borginni. Um morguninn var kominn tími til að skila bílaleigubílnum okkar en þá brast á þetta líka svakalega þrumuveður. Rosalegri rigningu höfum við ekki séð en það tók okkur 30 mínútur að fara smá spöl upp á flugvöll þar sem allir keyrðu á 40-50 km hraða í rigningunni.

Við höfðum smá áhyggur þar sem við höfðum aðeins einn heilan dag í borginn en undir hádegi lagaðist veðrið. Við náðum því að skoða franska hverfið þar sem allir túristarnir halda sig. Á öðru hverju horni var gæsa- eða steggjapartý í gangi og satt best að segja var þetta djamm um miðjan dag frekar fráhrindandi. Minnti helst á svona Ibiza sólarstrandastemmningu.

Við yfirgáfum franska hverfið og héldum í leiðangur. Við römbuðum á skemmtilegt hverfi þar sem nóg var um að vera en meira af heimafólki virtist halda til þar.

Maturinn og drykkirnir voru frábærir í borginni en á veitingastað einum um kvöldið mættu óboðnir gestir í heimsókn. Þannig var mál með vexti að við hittum fyrir tilviljun tvo unga stráka á lestarstöð sem báðir voru frá Seattle og meirasegja í University of Washington, sama skóla og Valgerður var í. Við ákváðum að slást í för með þeim þar sem ætlunin var að finna alvöru djassklúbb. Við röltum með þeim félögum um Bourbon street og um franska hverfið og skyndilega langaði okkur að fá okkur snarl. Það virtist vera frábær hugmynd að setjast inn á búllu sem bauð upp á djúpsteiktan krókódíl. Við tókum fljótlega eftir því að risavaxnir kakkalakkar vildu ólmir komast inn til okkar þar sem við sátum við gluggann á staðnum. Innan skamms voru nokkrir þeirra komnir inn og minnkaði matarlystin við það til muna. Eins og Íslendingum sæmir þá kvörtuðum við en fengum einungis þau svör að við værum jú 200 metra frá fenjunum, „við hverju búist þið.“ Krókódíllinn var góður en þjónustan og staðurinn voru til skammar. Einn kakkalakkinn skreið meiraðsegja aðeins á fótlegg Eyþórs, en þó, þetta er fín ferðasaga.

Stemmningin í borginni var ólík flestu sem við höfum kynnst. Við náðum ekki að sjá gífurlega mikið en það hefði verið gaman að skoða fleiri staði þar sem allir ferðamennirnir eru ekki. Um leið og maður fór aðeins frá aðalgötunum og á meðal heimafólksins þá sá maður strax áhugavert fólk. Fyrst um sinn urðum við fyrir smá vonbrigðum með borgina en það verður þó að segjsat að það er erfitt að dæma heila borg á rúmum sólarhring. Svona eftir á að hyggja.

 Sturlað steggjapartý í gangi. Eyþór var þó sáttur við útganginn á þessum.

 Flippað í NOLA

 Eru þessar krukkur ekki komnar í tísku á Íslandi núna? Þær voru alls staðar.

 Þarna er aðeins fágaðara steggjarpartý í gangi.

Herbergið okkar. Koja og allt. Þess má geta að þegar Valgerður tók þessa mynd, stóð hún í hinum enda herbergisins, alveg í horninu. Það brakaði í gólfinu og til þess að vera alveg viss um að engin skordýrakvikindi kæmust inn, var handklæði troðið við þröskuldinn. Við vorum samt bara sátt að vera í herbergi með loftræstingu 

Seattle félagar okkar. Við sáum alvöru djazz með þeim en 2-3 lög voru nóg fyrir okkur.

Frá Texas til Louisiana

Eftir gott sumarfrí ætlum við loksins að taka upp þráðinn hérna á blogginu. Við erum flutt til Berlínar en áður en við setjum inn myndir frá dvölinni okkar hér ætlum við að halda áfram með Bandaríkjaferðalagið okkar frá því í sumar. Hvert vorum við annars komin?

Síðasta vorum við í Austin, Texas en þaðan keyrðum við til Louisiana á rúmum 9 klst. Við stoppuðum tvisvar á leiðinni þann daginn. Fyrsta stopp var San Antonio í Texasfylki.

San Antonio er lítil borg sem er hvað þekktust fyrir NBA liðið sitt og Alamo virkið þar sem ein frægasta orusta í sögu Bandaríkjanna átti sér stað. Satt best að segja var byggingin og svæðið í kring ekki mikið fyrir augað en þetta er víst vinsæll ferðamannastaður. Við lásum okkur til um söguna, röltum aðeins um en fannst þetta ekkert voðalega merkilegt. 

Við stoppuðum stutt þar sem hitinn var nánast óbærilegur en við röltum þó meðfram ánni sem rann í gegnum borgina, en þar er fallegt um að litast, mikið af veitingastöðum og eflaust mikið líf þarna á kvöldin.

Eyþór hjá Alamo virkinu. Miðað við byggingar í Evrópu þá er þetta ekki merkilegur pappír.

Kötturinn C.C býr á Alamo safninu þar sem hann hjálpar reglulega til við dagleg störf.

San Antonio River walk. 

Við héldum áfram keyrslunni yfir Texas fylki þar sem lítið var að sjá meðfram þjóðveginum. Afskaplega mikið af engu. Planið var að vera komin til New Orleans, Louisiana seint um kvöldið en til að verðlauna okkur eftir keyrslu dagsins, ákváðum við að snæða á áhugaverðum veitingastað.

Nottoway Plantation er stærsta plantekrusetrið í Suðurríkjunum í dag en því hefur verið vel viðhaldið frá því það var byggt árið 1859. Þar er í dag hótel og veitingastaður en einnig er hægt að fara í skoðunarferð um svæðið. Staðurinn er vinsæll til veisluhalda en akkúrat þegar við mættum á svæðið var brúðkaup í gangi í bakgarðinum. 

Við höfum hvorugt séð jafn stórt og glæsilegt hús, þetta var svakalegt! Okkur fannst eins og við værum komin í bíómynd, þið getið ímyndað ykkur Django Unchained. Við fengum okkur að sjálfsögðu Suðurríkjamat eins og creole shrimp gumbo og grits. 

Eftir matinn skoðuðum við húsið og röltum um útisvæðið og ahh, andrúmsloftið var engu líkt. Gríðarlegur hitinn, hljóðið frá skordýrunum (crickets, sem við vitum ekki hvað er á íslensku) og stjörnubjartur himinn gerði upplifunina einstaka. Ég fæ alveg í magann að hugsa til baka... 

Lofthæðin er tæpir 5 metrar og hurðarnar eru rúmlega 3,30 metrar.

Seint um kvöld héldum við svo leið okkar áfram til New Orleans en að keyra í myrkri í Bandaríkjunum er ekkert djók... þvílíkur lúxus á Íslandi að hafa svona mikið af götuljósum!

Austin seinni dagur

Seinni daginn byrjuðum við aftur í hverfinu okkar, í þetta sinn með cupcake og mjólk í hjólhýsinu á horninu í morgunmat. Við röltum síðan meira um hverfið og skoðuðum litlu búðirnar. Við keyrðum svo í háskólahverfið og fórum í uppáhalds búðina okkar Buffalo Exchange sem er í nokkrum stórborgum hér í Ameríku. Við reyndum síðan að rölta um miðbæinn en það var erfitt í steikjandi hitanum þannig að næst á dagskrá var að fá sér pulsu og drykk hjá Frank en bæði matur og drykkur slógu í gegn hjá okkur.

Við héldum göngu okkar áfram og eftir að Eyþór hafði óvart fengið sér Chili frostpinna hjá götusalanum sem talaði enga ensku duttum við inn á kaffihús þar sem við fengum besta ískaffið í ferðinni þar sem eigandinn býr til sína eina mjólk sem er svolítið sæt..sem þýðir að ég gat loksins fengið mér kaffi ÁN sýróps!! ;) Þar hittum við ungan dreng sem var nýbúinn að útskrifast úr high school sem vissi helling um stjórnmálaástandið á Íslandi og að Ísland hafi nýlega dregið ESB umsókn sína til baka (sem er í sjálfu sér mjög áhugavert þar sem eiginlega enginn hérna úti veit hvað European Union er..).

Við leituðum að næsta áfangastað með loftkælingu og ákváðum að skoða þinghús Texas fylkis sem er staðsett í miðbæ Austin. Þinghúsið er mjög flott að innan og stútfullt af (frekar sorglegri) sögu. Meðal þingmanna eru þó ekki bara redneck Texas lið eins og margir ímynda sér en við hittum eflaust mesta töffaraþingmanninn, Wendy Davis sem tveimur dögum áður hafði staðið í 11 klst og talað gegn lagafrumvarpi án þess að borða né fara á klósettið. Allt til þess að vernda réttindi kvenna í Texas (nánari lýsing á því hvernig við enduðum á því að hitta þingkonuna hér fyrir neðan..)

Þinghúsið í Texas.

Mjög fallegt inni í byggingunni.

Gaurarnir sem tóku þessa mynd sögðu okkur að annar þeirra væri í pólitík og hefði þess vegna fengið að fara og hitta stjórnmálakonuna Wendy Davis sem hafði nýlega verið í fréttum vegna hetjulegrar framkomu í þinginu þegar Repúblikanar voru að reyna að koma lögum í gegn sem myndu hefta aðgang kvenna að fóstureyðingum. Við hugsuðum með okkur hvað það væri gaman að hitta hana líka..

Og það gerðum við :) Við leituðum af skrifstofunni hennar sem var vel falin og aðstoðarmaður hennar kom fram og byrjaði að spjalla við okkur. Hann sagði þingkonuna vera í viðtali við People Magazine þannig að við gætum ekki hitt hana. Svo þegar við vorum á leiðinni út kemur Wendy út úr skrifstofunni og kallar í okkur og við áttum létt spjall.

Ég gat ekki komist hjá því að leiða hugann að öllum þeim fáránlegu lögum sem hafa komist í gegnum þetta þing en Texas fylki hefur verið talið verulega afturhaldsamt.

Þar sem við sitjum hér á síðasta degi ferðalagsins og hugsum til baka þá var Austin eiginlega skemmtilegasta borgin sem við heimsóttum. Fólkið var fáránlega næs, ég er eiginlega enn að jafna mig á því hvað ALLIR (meirasegja hipsterarnir en Austin er talin vera ein mesta hipsteraborgin í Ameríku) voru rosalega vinalegir og til í að spjalla. Borgin er líka frekar lítil og alls ekki túristaleg. Við vorum líka mjög heppin með matinn sem við fengum í Austin, allar máltíðir voru ótrúlega góðar og staðirnir skemmtilegir. 

Semsagt, við mælum með því að heimsækja Austin!

Austin fyrri dagur

Við tókum næturflug frá San Francisco yfir til Austin sem er höfuðborg Texas fylkis. Austin er ekki beint lýsandi fyrir fylkið en borgin er frekar liberal og töff, ekki beint það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar maður hugsar um Texas.

Á móti okkur tók kæfandi hiti kl. 7 um morguninn þegar við lentum. Við lögðum okkur til hádegis og kíktum þá í brunch í South Congress hverfinu þar sem við gistum. Það er að okkar mati skemmtilegasta hverfið í borginni. Þar sem við höfðum í raun ekkert planað og vissum lítið um borgina annað en að í miðri borg er að finna paradís þar sem hægt er að kæla sig niður og sóla sig. Barton Springs er eins konar náttúrúlaug sem var ísköld og hressandi í 35 stiga hitanum. Við eyddum dágóðum tíma í að svamla í lauginni (og stökkva af stökkbrettinu), sóla okkur og tjilla. 

Um kvöldið borðuðum við á veitingastað sem við duttum inn á í hverfinu okkar og við fengum okkur nokkra rétti sem allir voru guðdómlegir, enda allt hráefnið lífrænt og lókal. 

Eyþór fékk sér ískalda dýfu.

Brunch á Bouldin Creek Cafe.

South Congress Ave.

Kúrekinn gaf leyfi fyrir myndatöku. 

Stuttu eftir að við tókum þessa mynd bað skapilli maðurinn í hjólastólnum mig um að ýta honum yfir götuna. Ég sagði að við ættum að bíða eftir græna kallinum og þá öskraði hann "To hell with that!" Þannig að ég dreif mig yfir með hann á rauða kallinum..

We really do, Austin!

San Francisco 2. og 3. dagur

Golden Gate brúin fræga var áfangastaður okkar á öðrum degi okkar í borginni. Þrátt fyrir jákvætt viðhorf okkar þá er það ekki flúið að veðrið spilar alveg helling inn í þegar maður er að ferðast. Við rétt sáum glitta í brúnna en við höfðum það þó í okkur að ganga yfir og kíkja fram yfir handriðið. Það var frekar ógnvekjandi.

Einnig heimsóttum við Haight-Ashbury hverfið en þar varð hippamenningin til um “ástarsumarið 1967”. Nú er þar krökkt af hipsterum. Það hverfi leist okkur hvað best á en þar eru margar áhugaverðar second hand verslanir og veitingar- og kaffihús. Þar eru einnig mikið af skrautlega lituðum húsum í Viktoríustíl en Valgerður var afar hrifin af þeim og einnig af fjölbreytileika húsanna um alla borg.

Síðasta daginn okkar fórum við loksins niður í miðbæinn, þið vitið, þar sem risastór Target, Ross og Forever 21 eru ásamt fínu búðunum og háhýsunum. Það var ekki að heilla okkur þannig að við röltum aðeins lengra og duttum inn á kínahverfið en Chinatown í San Francisco er það elsta í allri Norður Ameríku og mig grunar að það sé það flottasta. Búðirnar eru þó alltaf jafn einhæfar og túristalegar en okkur fannst gaman að sjá byggingarnar og stemninguna. Ef maður labbar aðeins lengra þá tekur við Little Italy en þar fengum við okkur síðdegiskokteil og sátum úti en veðrið var orðið mun betra akkúrat þegar við vorum að fara frá borginni. 

Um kvöldið bauð Patricia, konan sem við gistum hjá, okkur í kvöldmat á pínulitlum pizzastað í hverfinu hennar sem er samkvæmt staðarblöðunum með bestu pizzuna í borginni. Við röltum síðan yfir á lestarstöðina og tókum næturflug á næsta áfangastað okkar, Austin Texas.

Valgerður var hálfbuguð af lofthræðslu þegar við löbbuðum yfir Golden Gate brúnna og ekki varð hún hressari eftir að hafa rekist á þetta. Það var gerð heimildamynd um fólk sem hefur ákveðið að enda líf sitt með því að hoppa fram af brúnni. 

Valgerður varð hins vegar mun hressari þegar hún rakst á þessi fallegu hús í Haight-Ashbury hverfinu.

Við tókum símamyndir á litla pizzastaðnum en hér eru Patricia og nýja vinkona okkar frá Tælandi en hún og ameríski eiginmaður hennar leigja út íbúðir fyrir ferðamenn þar í landi. Patricia ætlar að fara til Tælands í desember og þau ætla að skipta um heimili í mánuð eða svo og þau vildu kynnast aðeins áður en þau ættu í heimilisskiptum. 

Hún var ekkert að grínast með chilikryddið en eftir að hafa hellt því yfir alla sneiðina bað hún þjóninn um að koma með hot sauce því þetta var ekki nógu sterkt.

Fyrir utan pizzustaðinn góða með hressu vinkonu okkar sem við gistum hjá.

Kv. frá Suðurríkjunum!

P.s. frá Valgerði: Ég verð nú að segja að mér finnst soldið leiðinlegt að enginn af þeim 150 manns sem skoðuðu síðustu færslu ýtti á kommentatakkann.. það er alveg sérstaklega gaman að fá komment þegar maður er langt í burtu frá öllum vinum og fjölskyldu. Það væri nú gaman ef Íslendingar væru aðeins meira eins og Ameríkanar, og sérstaklega Suðurríkjabúar sem við erum að umgangast þessa dagana, maður er í sjokki á hverjum degi hvað allir eru næs hérna! Þarf ekki mikið til þess að gleðja mann :)